Sodder Ailesine Ne Oldu? Bunu Okurken Tüyleriniz Diken Diken Olacak!

İnsanlar her zaman iyi olamayabilir. Yan komşunuzun çok yakın arkadaşınız olduğunu düşünebilirsiniz ama o sizi öldürmeyi planlıyor veya evinizi soymak istiyor olabilir. Veya yan komşunuz eski bir katil bile olabilir. İnsanlar olarak modern dediğimiz bugünlere gelene kadar çok acılar çektik, çok fazla sorunlar yaşadık. Her birimizin bundan 100 yıl önce olanları bilmiyor olduğu bir dünyada yaşıyor olsak bile 100 yıl önce olanlar gerçekti. Bazı hikayeler insanın canını acıtır, bu hikayelerden bir tanesi de Sodder çocukları olayı ile ilgili.

Sodder Çocukları Olayı Nedir?

Avustralya’da her yıl 38.000 insan kayboluyor. ABD’de ise her yıl 100.000’den daha fazla çocuk kayboluyor. ABD’de bu çocukların büyük bölümü 24 saatten kısa süre içerisinde bulunarak ailelerine teslim ediliyor. Ancak bazıları ise bulunamıyor. ABD’de 10 yıldan daha uzun süredir bulunamayan 100’den daha fazla kayıp çocuk olduğu, bunların büyük bölümünden artık ailelerin ve Amerikan yetkililerin umudu kesme aşamasında oldukları biliniyor. Amerika’da 1945 yılının Noel arifesinde yaşanan Sodder çocukları olayında ise hiç bilinmedik şeyler yaşandı. Batı Virginia’a bölgesinde yaşayan 10 çocuklu Sodder ailesi bölgenin tanınmış ailelerinden bir tanesiydi. Özellikle 10 çocukları olmaları ile ön plana çıkarken, aynı zamanda ekonomik olarak da birçok insana göre daha iyi bir yaşam sürebiliyorlardı. Çocuklar aldıkları Noel oyuncakları ile nasıl oynayacaklarını yatma saatleri olan akşam 22.00’dan önce konuşmaya başlamışlardı. Ancak neler olacağından tamamen habersizdiler. Ailenin annesi Jennie Sodder, kardeşleri Maurice (14) ve 9 yaşında olan Louis hala uyanık olduğu sürece ayakta kalabileceklerini söylemişti. Ailenin babası George Sodder ve iki büyük oğlu John (23) ve George Jr, (16), üst katta güzelce uyudular. Aile çiftliğinde sürekli olarak ailenin kalabalık olması nedeniyle yoğun günler yaşanıyordu. Kimse bir sonraki gün neler olacağını bilmeden sağlık ve huzur içerisinde evlerinde yaşamayı sürdürüyordu. Ne anne, ne baba, ne de diğerleri neler olacağından habersiz olarak yaşamlarına devam ediyordu. Başlarına gelecekleri nereden bilebilirlerdi ki? Anne Jennie ertesi gün sabah 12.30’da bir telefon çağrısı ile uyanmıştı. bu çağrı bilinmeyen bir numaradan geliyordu. Jennie telefonu açtı ve kahkaha atan bir kişinin konuşmalarını dinledi. Tuhaf olarak gördüğü bu konuşmada kahkaha dışında hiçbir ses duymuyordu ve telefonu kapatarak yeniden yatağına gitti. 30 dakika geçmesinin hemen ardından çiftlik evinin çatısına şiddetli bir şey düştüğünü farkeden Jennie, bunu da umursamadı. Ancak yüksek bir ses duymuştu.

Babanın ofisi yanıyordu

Evden bir anda yanık kokuları gelmişti. Anne Jennie hemen olaya müdahale etmek istedi ve gördüğü manzara baba George Sodder’nin ofisinin yandığıydı. Ofis odası yanan adama seslenen Jennie aynı zamanda çocuklarını da kurtarmak istiyordu. İki ebeveyn, en büyük üç kardeş George, John ve Marion ve iki yaşındaki Sylvia, evden kaçabilenler arasındaydı. Ancak diğer 5 çocuğun evde kaldığı tahmin ediliyordu. Anne ve baba evden çıkmayı başarmış olmasına ve 4 çocuğunu da çıkarabilmiş olmasına rağmen 5 çocuk tahminlere göre evdeydi. Çocuklardan bir tanesi hemen komşulara kaçmaya başlamış ve yardım istemişti. Baba George ise hemen evin çatısına doğru çıkarak çocuklarını o an o ateşin içerisinden kurtarmak istiyordu. İtfaiye henüz aranmamıştı çünkü evdeki telefona ulaşılamamıştı. O dönemde cep telefonları yoktu ve çocuklardan bir tanesi komşularından itfaiyeyi aramasını istemeye koşuyordu. İtfaiye o dönemde hem karada, hem denizaşırı olarak gerçekleşen savaşlar nedeniyle büyük ölçüde güçsüz ve yeterli ekipman ve insana sahip değildi. Bu sebeple her an ulaşım mümkün değildi ve yangınlara müdahale bugün olduğu gibi kolay ve başarılı olamıyordu. O gece bölgede çalışan 1 tek itfaiye çalışanı vardı ve o da itfaiye kamyonunu süremedi. Yardım istedi ancak yardım edebilecek başka hiçbir kimse yoktu. Etrafı dolaşmaya başladı ve başkasından yardım istemeye çalıştı, ve bu süre zarfında ev ateşler içerisinde kalmıştı. Gün artık çok daha fazla aydınlanmıştı. Aile artık çocuklarından umudu kesmiş, baba ve anne ile diğer 5 çocuk ve çevre sakinleri olayın şokunu yaşamaya devam ediyorlardı.

Ceset yok, kemik yok, kül yok!

Yaşları 6 ila 14 arasında değişen 5 çocuk evin içerisinde kaldığı ve yanarak öldükleri tahmin ediliyordu. Ancak yangın söndürüldükten sonra evin her tarafı arandı ve hiçbir ceset veya kemik parçası bulunamadı. Aile önce bunun şokunu yaşadı, daha sonrasında ise bölge sakinleri ile aramalar devam etti. ABD’li uzmanlar o dönemde bugün olduğu kadar başarılı değildi, çünkü teknoloji bu kadar iyi değildi. Ancak araştırmalar devam etti ve sonucunda ABD’li polis yetkilileri de herhangi bir ceset veya kemik parçasına rastlamadıklarına dair raporlar tuttular. İtfaiye olaydan 4 gün sonra bölgede aramalarına devam etmek isteyen aileyi uyarmıştı. Ancak baba George ve anne Jennie aramalarına devam etmek için ofis alanına gittiler ve araştırmalarını sürdürdüler. Herhangi bir kemik veya ceset parçası bulamamışlardı. O sırada aileye itfaiye tarafından “yanlış kablolama sonucunda eviniz yanmış” yanıtı verilmişti. Ancak bu babanın aklında daha büyük sorulara sebep olan bir gerçekti.

“Eviniz yanacak, çocuklarınız yok olacak” demişti

Soruşturma görevlilerinden bir tanesi baba George tarafından tanınıyordu. Bu kişi hayat sigortası konusunda baba George ile anlaşamamış sonucunda ise babaya “eviniz bir gün yanacak ve çocuklarınız ortadan kaybolacak” demişti. Bir süre sonra ise bu olay olmuştu. Evde incelemeler devam ediyordu ki evin kundaklandığına dair izler ortaya çıkmaya başladı. Bir telefon kablosu insan eliyle bilerek kesilmişti. Evin dışında olması gereken 20 metre boyundaki merdivenin ise o an ortadan kaybolmasının nedeni bilinmezdi ancak merdivenin farklı bir yere atıldığı tespit edildi. Aylar sonra Sodder ailesinin olduğu güzergah üzerinde görevli olan bir otobüs sürücüsü o gün eve birileri tarafından ateş topları atıldığını gördüğünü söyledi.

Kundaklamadan şüphelendiler, erimesi mümkün değildi

Evde yapılan çalışmalarda 1100 derece ateşte insan kemiklerinin 2 saat içerisinde çok ince kalabileceği, ancak yine de kalabileceği belirtilmişti. Ancak ev sadece 1 saat yanmış ve daha az sıcaklıkta yanmıştı. Ayrıca mutfakta olan demir-metal eşyalardan bazıları duruyordu ve sağlamdılar, yani erimemişlerdi. Bunlar ailenin aklında soru işaretleri yaratmış ve çocuklarının ölmemiş olduğuna olan inançlarını daha da fazla artırmıştı. Aile bu işin peşini bırakmak istemiyordu ki yaşadıkları bölgede herkes aynı acı ve endişe ile korkmaya başlamıştı. Sodder çocukları ile ilgili kısa süre sonra bir kadın Sodder çocuklarını olay anından hemen önce bir arabada gördüğünü ve camdan başlarını çıkarmış bir şekilde gördüğünü anlattı. Aile ve polis bu açıklamalar sonrasında daha büyük panik ve korku yaşamaya başlamıştı. Bir yandan çocuklarının yanarak ölmediğini düşünen ve bu ifadeler ile acılarını biraz olsun bastıran aile çocuklarının kim tarafından kaçırıldığı veya alındığı konusunda soru işaretleri arasında kalmıştı. Yangından sonra bir kahvaltı mekanında 80 km uzaklıkta bir çalışan ilgili arabaya kendisinin servis yaptığını açıklamıştı. Yine aynı bölgede otelde olan bir kadın çalışan kendisinin 1 hafta önce çocuklara hizmet ettiğini ve 5 çocuğun otelde olduğunu söyledi. Tüm bunlar tüyleri diken diken etmeye yetiyordu ve korkuyu daha faza artmıştı. Otel çalışanı kadın polise yaptığı açıklamada, “Çocuklara İtalyan koleksiyonu yapan iki kadın ve iki erkek eşlik ediyordu” dedi. “Kesin tarihi hatırlamıyorum. Ancak, hepsi otelde kaldılar ve birkaç yataklı büyük bir odada kaldılar.” diye ifade vermişti. Tüm bunlar 4 yetişkin İtalyan propagandası-koleksiyonu yapan yetişkin insanlar tarafından çocukların kaçırıldığına olan inancı büyük oranda artırmıştı. “Çocuklarla dostça konuşmaya çalıştım, ama erkekler düşmanca göründüler ve bu çocuklarla konuşmama asla izin vermediler… Adamlardan biri bana düşmanca baktı; arkasını döndü ve hızla İtalyanca konuşmaya başladı. Hemen, bütün herkes benimle konuşmayı bıraktı. Donmuş olduğumu hissettim ve daha fazla bir şey söylemedim. Ertesi sabah otelden erken ayrıldılar.” diyen otel çalışanı kadın olayla ilgili herkesin beklediği bir umut açıklamalar yapmıştı. Ama kim ve neden dolayı bir aileyi yok etmek, 5 Amerikan çocuğunu fidye bile istemeden kaçırmak isterdi ki? Aileye fidye için bir telefon gelmemişti. Sodder ailesi, İtalyan göçmen nüfusunun yoğun olduğu Batı Virginia’daki Fayetteville’de yaşayan maddi durumu aşırı iyi olmayan ancak kendilerine fazlasıyla yeten bir aileydi. Hem George hem de Jennie kendileri İtalya’da doğmuşlardı ve İtalyanlardı. Ancak George, İtalyan diktatör Benito Mussolini hakkında açık sözlü, öfkeli görüşleri nedeniyle birçok yerel düşman edinmişti ve sonunda ise ABD’ye gelmişlerdi. Olaydan önce George’a hayat sigortası satmak isteyen aynı zamanda jüri üyesi olan kişi Mussolini ile ilgili uyarıda bulunmuştu. Olaydan sadece birkaç ay önce kardeşler George Jr ve John Sodder, okullarının yanına park eden bir araba gördüklerini ve Sodder çocuklarını izlediğini belirtmişti. Arabalı bu insanlar çocukları yol boyunca takip ediyordu. George Sodder, çocuklarının hala hayatta olduğuna inanıyordu, İtalyan mafyalarının çocuklarının ortadan kaybolmasından sorumlu olduğuna ve ev yangınının kaçırma olaylarını örtbas etmeyi amaçladığına ikna olmuştu.

FBI’ın soruşturmasına izin verilmedi

Bugün bu olayın olmasının imkanı pek yok. Ancak o dönemde FBI’da çok güçlü değildi. Aile FBI’dan soruşturma yapmalarını isterken FBI yetkilisi J Edgar Hoover, aileye bir mektup göndererek “FBI’ın bu konuyu soruşturması için yeterli bilgiler verdiniz, ancak bölgenizdeki itfaiye ve jüri ekibi olayın soruşturulmasında yetkililer ve bize bu yetkiyi vermiyorlar” diyerek üzülerek soruşturma başlatamayacaklarını açıklamıştı. Aile kendilerine özel dedektif tutmaları gerektiğini anlamıştı ve bunun için yeterince para ayırmak istiyorlardı. Özel dedektif CC Tinsley, aileye yardım etmeye başlamıştı ki olayla ilgili birçok gerçeği de kendisi ortaya çıkarmıştı. Tinsley, bu konuda olayın gizemli olduğunu ancak olayı çözebileceğine inanıyordu. 1949’da, yangından 4 yıl sonra, Sodder Washington’dan bir patolog tutmaya karar verdi. Yangının olduğu bölgede yapılan çalışmada kemik omurga kemik izlerine rastlandığı gerçeği ile sarsıldı. Kemikler, dört bel omurunun bir kişiye ait olduğunu bildiren rapor için Smithsonian Enstitüsü’ne gönderilmişti. Bununla birlikte, “enine girintiler” kaynaşmıştır, bu da vücudun 17 ila 22 yaşları arasında birisine ait olacağı anlamına geliyordu. Sodder çocukları ise bu yaş aralığında değildi. Patolojik olarak eğer bu bilgi doğruysa evde başkasının olduğu anlamına geliyordu. Raporda, “Bu incelemesi gerçekleştirilen kemikler, 14 yaşında bir çocuk için beklenenden daha büyük iskelet olgunlaşmasına işaret ediyor ve 14 yaşında birisine ait olması mümkün değil.” Çünkü çocuklardan en büyüğü 14 yaşındaydı ve kemikler bu çocuklara ait olamazdı. En büyük kayıp Sodder çocuğu olan 14 yaşındaki Maurice olayda içeride kaldığı bilinen çocuktu. Raporda ayrıca kemiklerin bir aleve maruz kaldığına dair hiçbir bulgu olmadığı ve evin bir saatten daha az bir süre boyunca yandığı göz önüne alındığında, “sadece dört omur yerine beş çocuğun tam iskeletlerini bulmayı beklediği” belirtildi. Ancak 5 çocuğun kemiği yoktu.

1 çocuğun manastırda yaşadığı iddia edildi

St.Louis’deki bir kadın Martha’nın bir manastırda yaşadığını iddia ediyordu. Aynı zamanda George, New York’tan genç bir balerin fotoğrafının kızı Betty olduğuna ikna olmuştu ancak kızı görmesine izin verilmedi. Houston’da yaşayan bir kadın ise baba George’a mektup yazmıştı. 2 çocuğunun bir adamın yanında yaşadığını iddia ediyordu. İhbarcı kadın daha sonra bulunamadı ancak araştırmalar devam etti.

1967 yılında beklenmedik bir fotoğraf aldılar!

Baba George olaydan 10 yıllar sonra 1967 yılında yani tam 22 yıl sonra bir fotoğraf almıştı. Bu resimdeki fotoğraf anneye gönderilmişti. Resimdeki çocuğun Louis’in yetişkin hali olduğu ve kendi çocukları olduğu düşünülmüştü. 1952 yılında aile otobanların kenarlarına çocuklarını bulana o dönemde çok büyük bir para olarak 10.000 dolar teklif etmişti. 1967 yılında, bu fotoğraf Jennie Sodder’e, Kentucky, Central City’den gönderilmişti. Mektubun içerisinde fotoğraf vardı ve arkasında şöyle yazıyordu: “Louis Sodder, kardeşim Frankie’yi seviyorum, Ilil çocuklar, A90132.” Aile bu mesajı çözmek için bir kişi tuttu ancak bu kişi paraları alarak kaçtı ve bir daha asla geri dönmedi. Sodder ailesi fotoğrafı büyüttü ve şöminelerinin üzerine yerleştirdi. Buna pek inanmıyorlardı ancak yine de Louis olabileceği gerçeğini kabul etmek istiyorlardı. En azından çocukları büyümüş, yetişkin olmuş olacaktı. Ancak aile bunun acımasız bir şaka olduğu gerçeğinin daha ağır basacak olduğunu düşünüyordu. Ailenin aldığı son ipucu bu olmuştu… 1968’de George Sodder, daha fazla arama ile bir başarı elde edemeyeceklerini şu sözlerle üzülerek söylemişti; “daha ​​fazla ilerleyemeyiz” diyerek Charleston Gazette-Mail’e röportaj vermiş herkesi ağlatmıştı. “Zaman bizim için tükeniyor” diyen acılı baba artık yaşlanmıştı. “Ama sadece bilmek istiyoruz. Eğer ateşte öldülerse buna ikna olmak isteriz. Yoksa onlara ne olduğunu bilmek istiyoruz” demişti ve ciğerleri parçalamıştı. Maalesef bu açıklamalardan sadece 1 yıl sonra doğal sebepler sonucunda George Sodder öldü.

Jennie hep siyah giydi!

Anne Jennie bu olaydan sonra her gün siyah giyinmeye başlamıştı. Her kıyafeti siyahtı ve her gün acı yaşıyordu, her gün acı içerisinde bir ömür geçirdi. 1989 yılında doğal nedenlerle ölene dek Jennie her gün yanan evin olduğu bölgeye gitti ve anıt mezarı ziyaret etti. Aslında içlerinde ceset yoktu ancak Jennie her gün oraya gidiyor ve acısını her gün taze olarak içerisinde hissediyordu. 44 yıl geçmişti ve çocuklar bulunamamıştı. Artık 14 yaşında olan çocuk 58 yaşında yetişkin bir insandı (eğer yaşıyorsa). 1989 yılında öldükten sonra kalan çocuklar otoyol kenarında olan “kayıp Sodder çocukları aranıyor” tabelalarını kaldırdı ve acılarını içlerine gömdüler, ancak acılarını asla unutmadılar.

2020 oldu ama hâlâ bulunamadılar

Eğer Sodder çocuklarından 14 yaşında ve 12 yaşında olan yaşıyorsa bu olayı hatırlaması gerekiyordu. Diğer 3 çocuğun yaşları nispeten daha küçüktü ancak hatırlamaları yine de mümkündü özellikle 8 ve 9 yaşındaki 2 küçük çocuğun hatırlamasına da mümkün bakılıyor. O dönemde haberlerde çocuklara çok sık yer veriliyordu ve Dünya Savaşı yeni bitiyordu. Ülkeler yaralarını sarmaya çalışırken, bu olay ile ilgili soru işaretleri hiç bitmedi. Şüpheler sigortacı ve diğerleri üzerinde yoğunlaştı, çocukların satılmış olabilecekleri düşünüldü. Ancak satılmış olsalar bile 2 çocuğun yıllar sonra yaşıyorlar ise ailelerini neden bulmadığı, bu olayı nasıl unutabilecekleri ve neden polise başvurmadıkları her zaman için bir soru işareti olarak kaldı. Diğer 3 çocuğun bile olayı kısmen bile olsa hatırlayabilecek olduğu tahmin ediliyordu. Bugün eğer yaşıyorlarsa en küçüğü 5 yaşında olan 80 yaşında olması gerekiyor. Çok hüzünlü ve tüyleri diken diken eden bu olay bugün bile gizemini koruyor ve asla aydınlanması mümkün görülmüyor. Kaynaklar ve ileri okuma:

35 Puzzling Facts About The Sodder Children Disappearance

https://www.wvgazettemail.com/life/christmas-eve-tragedy/article_12d6ec57-63a7-5902-b3c7-c85cd6b3bfff.html https://www.news.com.au/lifestyle/real-life/true-stories/what-happened-to-the-five-sodder-children/news-story/861777f8c048b45241d42dd9fc4d5ee0

Sodder çocukları olayı gibi kayıp dosyalarını okurken Bobby Dunbar hikâyesi de benzer şekilde kafa karıştıran ayrıntılar taşır. Bu nedenle Bobby Dunbar olayı yazısını da okuyabilirsiniz.